همين ماهان

دو سال بعد

2011-07-15T09:24:00.002+04:30

دو سال بعد... همچنان سبز هستم و همچنان می‌نویسم، نه در این بلاگ، و با اسم خودم. سخت است، ولي مي‌شود! «همين ماهان» يادگار آن زيباترين روزهاست: نترسيد، نترسيد، ما همه با هم هستيم.
ما همه با هم... برمي‌گرديم!

احمدي‌نژاد، مردي از جنس مردم!

2009-10-04T09:35:00.004+03:30

يكي از بچه‌ها كارشناس بهداشت حرفه‌اي و از اين بازرس‌هايي است كه مي‌روند درِ مغازه‌ها و كارگاه‌ها و مچ متخلفان بهداشتي را مي‌گيرند. تعريف مي‌كرد از تقلب‌هايي كه در همين ماه رمضان از كاسب‌ها گرفته:
- يكي شربت معده مي‌ريخت در روغن سوخته و سياه شده‌ي زولبيا و باميه تا روغن سفيد شود و بتواند دوباره در آن زولبيا و باميه سرخ كند.
- يكي ديگر زولبيا و باميه‌ي بيات شده را چرخ مي‌كرد و به‌جاي مرباي هويج به مردم مي‌فروخت.
- يكي كاه را مي‌جوشاند و با اضافه كردن جوهر ليمو، به‌جاي آبليمو به خلق‌الله قالب مي‌كرد.
- يك رستوران سر راهي هم براي اين‌كه ته‌ديگ پلو به قابلمه نچسبد، ته قابلمه گوني پهن مي‌كرد.
جل‌الخالق از اين همه نوآوري. از اين نمونه‌ها زياد بود ولي تا همين‌جايش هم فكر مي‌كنم معني شعار «احمدي‌نژاد، مردي از جنس مردم» را به‌خوبي درك كرده باشيد!

كاكاوند به‌جاي شجريان مي‌خواند!

2009-09-29T09:27:00.002+03:30

ساعت 22:45 يكشنبه 88/7/5. رشيد كاكاوند (كه احتمالاً با چهره‌اش به‌عنوان كارشناس ادبيات برنامه‌ي «دو قدم مانده به صبح» صالح علا آشنا هستيد) در راديو (احتمالاً فرهنگ) دارد در تجليل از پرويز مشكاتيان حرف مي‌زند. در ياد اين استاد از دست رفته به سال 57 برمي‌گردد و گروه موسيقي «چاووش» و آهنگسازان سه‌گانه‌ي آن (مشكاتيان و لطفي و عليزاده) و اين‌كه: هر چه موسيقي فاخر انقلابي در آن دوران توليد شد كار اين سه نفر بود.
تا اين‌جايش طبيعي است كه در «صداي ضرغامي» اسمي از شجريان و ناظري نبرد كه دو خواننده‌ي آثار جاودان آن گروه بودند. تكليف شجريان را كه خود او روشن كرده است و ناظري هم كه با تصنيف‌هاي اخيرش رسماً جنبش سبزي شده است.
اما بخش مضحك و در عين‌حال غم‌انگيز ماجرا يكي دو دقيقه بعد رخ مي‌دهد. كاكاوند كه ظاهراً از يك طرف شيفته‌ي آلبوم «دود عود» (كار مشترك شجريان و مشكاتيان) است و هم تابه‌حال به‌زحمت از بردن نام شجريان پرهيز كرده است، هوس مي‌كند تصنيف زيباي اين آلبوم (اي يوسف خوش‌نام ما) را پخش كند. اما اين كار كه ممكن نيست! بنابراين خودش دست‌به‌كار مي‌شود و با پخش بخشي از موسيقي ابتداي اين تصنيف، شعر مولانا را خودش روي آن دكلمه مي‌كند. سانسور، ولي اين‌بار از سر ناچاري!
شكافي كه پس از كودتا در جامعه‌ي ما به‌وجود آمده به‌راستي جدي، غم‌انگيز و خطرناك است. اين شكاف از سياست گذشته و در حال دو نيم كردن همه‌ي عرصه‌هاي زندگي اجتماعي و حتي فرهنگي ماست. اين فقط يك نمونه است: موسيقي را از آواز جدا مي‌كنند، شجريان را از مشكاتيان جدا مي‌كنند، دود را از عود جدا مي‌كنند...
براي دانلود اين تصنيف بي‌نظير به اين‌جا برويد.

علي دو بار تکرار مي‌شود: بار اول تراژدي، بار دوم کمدي

2009-09-11T09:18:00.004+04:30

1- تا يكي دو ساعت ديگر نماز جمعه‌ شروع مي‌شود و زحمت نماز جمعه‌ي امروز تهران را هم مقام رهبري قبول فرموده‌اند. اين قبول زحمت با توجه به نزديك بودن نماز عيد فطر كه باز هم زحمتش برعهده‌ي ايشان است كمي سوال برانگيز بوده و سبب شده است برخي دوستان هم قبول زحمت فرموده و با گمانه‌زني در مورد اهداف ايشان، خ طبه های لو رفته‌ي نماز جمعه را هم پيش‌پيش منتشر كنند.
2- فرمايش دوستان همه درست، اما يك تكه از اين خطبه‌ها را هم من مي‌خواهم با تكيه بر هوش و درايت خودم پيش‌بيني كنم: هق‌هق گريه‌ي ايشان بر مظلوميت علي (و در نتيجه هق‌هق همزمان وزير شعار و ميهمانان ويژه‌ي صفوف اول)، مقايسه‌ي تلويحي خود با امام علي و درنتيجه برابر دانستن موسوي و كروبي و خاتمي با اصحاب جمل و صفين و نهروان، و در نهايت خروش وزير شعار و گروه همسرايان كه: «ما اهل كوفه نيستيم، علي تنها بماند» و در يك كلام استفاده‌ي ابزاري از علي و سال‌روز شهادتش براي حمله به جنبش سبز.
3- اين‌كه حضرتش چرا (و با كدام تناسب جز تشابه اسم و چه حد از اعتماد به‌نفس) در 20 سال گذشته اين‌قدر اصرار بر همذات‌پنداري و همانندسازي خود با اسطوره‌ي راستي و حق‌جويي و عدالت شيعه داشته، بماند (من كه يادم نمي‌آيد رهبر پيشين جايي حتي به تلويح خودش را با پيامبر مقايسه كرده باشد) ولي جاي مارکس خالي كه گفته بود: «تاريخ دو بار تکرار مي‌شود، بار اول تراژدي و بار دوم کمدي.»

مقام رهبري ذوب در احمدي‌نژاد

2009-09-03T09:17:00.001+04:30

با انتشار خبري در ميان نمايندگان مجلس مبني بر ابراز تمايل رهبر انقلاب به راي مثبت به تمام وزيران معرفي شده، پيش‌بيني مي‌شود هر 21 وزير پيشنهادي راي اعتماد بگيرند‌.

گفته مي‌شود رييس مجلس شوراي اسلامي اين ابراز تمايل رهبر معظم انقلاب را به اطلاع نمايندگان رسانده ‌است.
اگر اين خبر درست باشد (كه با توجه به منبع خبر و عدم تكذيب آن در روز گذشته احتمالاً هست) اين چندمين باري است كه آيت‌الله خامنه‌اي در حمايت از رييس جمهور محبوب خويش عنان اختيار از كف مي‌دهد و تما‌م‌قد به ياري و دست‌گيري‌اش برمي‌خيزد.

البته وجود چنين رابطه‌ي بين اشخاص اول و دوم نظام در جمهوري اسلامي بي‌سابقه نيست. آيت‌الله خميني نيز يك بار وقتي احتمال مي‌داد نخست وزير محبوبش، ميرحسين موسوي، در گرفتن راي اعتماد از مجلس ناكام بماند، حتي به قيمت تضعيف مجلس- كه ظاهراً بايد در راس امور مي‌بود- چنين رويه‌اي در پيش گرفته بود. اما در مورد فعلي، عجيبب‌تر از نفس وجود اين عشق، «يك‌طرفه» بودن آن است: «عاشق» هنوز شمارش آرا به پايان نرسيده پيروزي «معشوق» را تبريك مي‌گويد، «معشوق» دلدار ديگري (رحيم مشايي) را بر صدر مي‌نشاند و حكم حكومتي را به بازي مي‌گيرد. «عاشق» با سران دو قوه‌ي ديگر در كنار تمبر يادگاري «معشوق» (كه به‌مناسبت پيروزي تخيلي‌اش منتشر كرده) عكس مي‌اندازد، «معشوق» وزير معتمد رهبري (محسني اژه‌اي) را بركنار مي‌كند. «عاشق» با تمام وجود از 60 سال سابقه و آبرويش مايه مي‌گذارد و «معشوق» را از رفيق 60 ساله‌اش (هاشمي رفسنجاني) به خود نزديك‌تر مي‌خواند، «معشوق» توسط همان دلدارش (رحيم مشايي) پيغام مي‌فرستد كه 20 ميليون از آن آراي تخيلي را مخالفان نظام (همان رهبري) به او داده‌اند و او در واقع برنشانده‌ي اين مخالفان است نه موافقان. «عاشق» ننگ و بدنامي كودتا و تقلب و قتل و... را به جان مي‌خرد، «معشوق» با دور زدن او، دولت خود را منصوب امام زمان مي‌خواند. «معشوق» باز در انتخاب وزرا ساز ناكوك خود را مي‌زند، «عاشق» باز پيغام حمايت مي‌فرستد. بيت:
ميان عاشق و معشوق فرق بسيار است/ چو يار ناز نمايد، شما نياز كنيد!در تاريخ سياسي ايران شبيه‌ترين مورد، عشق باورناپذير و غيرقابل توجيه ناصرالدين‌شاه به پسرك زشت‌رو و بداخلاقي است كه او را «مليجك» نام نهاده و «عزيزالسلطان» لقب داده بود. بايد «روزنامه‌ي خاطرات اعتمادالسلطنه» را بخوانيد تا بدانيد اين عزيزكرده كه در همان خردسالي از «سلطان صاحب قران» منصب امير توماني نيز گرفته بود، در بي‌تربيتي و مردم‌آزاري چيزي از محمود خودمان كم نداشت، تا آن‌جا كه همه‌ي اطرافيان از دستش به‌ستوه آمده بودند ولي از ترس «شاه بابا» مجبور بودند مجيزش را بگويند و رشوه‌اش را بدهند و در موقع گرفتاري‌ها به او متوسل شوند.
باري، از صحبت خودمان دور نيافتيم. تشت عشق يك‌طرفه‌ي رهبري به احمدي‌نژاد چنان از بام افتاده كه اكنون مخلص‌ترين و ولايت‌پذيرترين پيروان او هم در خفا از جادو شدن يا مسخ شدن رهبري سخن مي‌گويند. ولي در عيان چون در نظام ولايي كسي زهره‌ي آن ندارد كه به «عاشق» بگويد از اين عشق نافرجام دست كشد و دل در گرو دلداري ديگر بندد، به «معشوق» خيانت‌پيشه نهيب مي‌زنند دست از بي‌وفايي بردارد. آخرين نهيب همين سخنان علي مطهري در مجلس بود كه از احمدي‌نژاد پرسيد چگونه بين ولايت مشايي و ولايت فقيه جمع خواهد كرد.
نتيجه: نتيجه‌ي خاصي نمي‌خواهم- و نمي‌توانم- بگيرم. شما خودتان هر نتيجه‌ي اخلاقي، اجتماعي، سياسي و... كه مي‌خواهيد بگيريد. ولي در باب رفتارشناسي مقام رهبري، از يك طرف وظيفه‌ي تحليلگران سياسي است كه نوع رابطه‌ي اين عاشق و معشوق را تحليل كنند و از طرف ديگر وظيفه‌ي سياسي‌كاران حرفه‌اي كه با به‌دست آوردن اخبار موثق از بيت معظم له تحليلگران را ياري رسانند. هر چه باشد براي مقاومت در برابر كودتا، شناخت درست هسته‌ي مركزي آن اهميتي غيرقابل انكار دارد.
پ. ن: تا اين پست ويرايش شود، راي‌گيري هم تمام شد و از 21 وزير پيشنهادي، 18 تن راي اعتماد گرفتند. مبارك باشد.

اين بار 120 پزشك مي‌گويند: دكتر، برو دكتر!

2009-08-18T13:31:00.003+04:30

1- دقيقاً پريروز بود. احمدي‌نژاد باز هم داشت «قدرت‌هاي بيگانه» را تهديد مي‌كرد ولي اين‌دفعه ادبياتش باز هم متفاوت‌تر بود: «چنان مي‌زنيم توي گوش‌تان كه راه خانه‌تان را هم گم كنيد!» (1) راستش تكان خوردم. رفتم به تهران دهه‌ي 50، تهران رو به مدرن شدن با اختلاف طبقاتي وحشتناكي كه قرار بود چند سال ديگر مثل بمب ساعتي بتركد... تهراني كه يك طرف ستاره‌هايش گوگوش و ناصر حجازي بودند و مجله‌ي «جوانان» بود و ديسكوتك‌هاي رنگ و وارنگ و يك طرف فقر و حاشيه‌نشيني و عقده و عقده... رفتم به محله‌ي نارمك: نوجوان تازه از شهرستان آمده‌ي زشت و قدكوتاهي كه گير دو سه «بچه تهرون» گردن كلفت ‌افتاده بود. يكي از آن نوجوان‌ها رو كرد به محمود: «همچي بزنم تو گوشت كه راه خونه‌تم گم كني!» محمود لاغر و ضعيف و غريب بود. دم نزد اما همان‌جا تصميم به انتقام گرفت. همان‌جا تصميم گرفت اين جمله را جايي تلافي كند. با زشتي و قدكوتاهي كه نمي‌شد كاري كرد، ولي مي‌شد قوي شد؛ آن‌قدر قوي كه گنده لات‌ها را هم تهديد و تحقير كرد. آن‌قدر قوي كه از همه انتقام گرفت...2- آن‌ها كه «هري پاتر» خوانده‌اند در فصل‌هاي مربوط به كودكي «ولد مورت» (شر مطلق داستان) و يكي دو تن از يارانش به‌ويژه «اسنيپ» به صحنه‌هاي مشابهي برخورده‌اند. (بگذريم از شباهت‌هاي ديگري كه دارودسته‌ي «جادوگران سياه» با حلقه‌ي احمدي‌نژاد دارند.) همان‌جا تصميم گرفتم يادداشتي درباره‌ي اين جمله‌ي احمدي‌نژاد و نقش عقده‌هاي كودكي بر شخصيت و عملكرد امروزش بنويسم اما سرم شلوغ بود و نشد. تا ديروز كه يك‌باره دو شاهد از غيب رسيد:
3- يك چهره‌ي دانشگاهي اصولگرا ضمن رد پيشنهاد احمدي‌نژاد براي حضور در كابينه‌ي دهم، رييس دولت كودتا را يك بيمار توصيف كرد و به او پيغام داد كه براي درمان خود به دكتر مراجعه كند. اين استاد سرشناس روانشناسي كه سابقه‌ي رياست يكي از دانشگاه‌هاي مهم تهران را در كارنامه‌ي خود دارد، به گروهي از استادان دانشگاه خبر داده كه در پاسخ به فرستاده‌ي رييس دولت گفته است: ايشان به لحاظ تخصص من بيمار است و بايد براي درمان خود به دكتر مراجعه كند! (2)
4- دومين شاهد از اين هم مهم‌تر و معتبرتر است: بند آخر بيانيه‌ي بيش از 120 پزشك و استاد دانشگاه كه در روزنامه‌ي جمهوري اسلامي منتشر شد: «از اين پس در بررسي صلاحيت افرادي كه عهده‌دار مسووليت‌هاي كليدي كشور خواهند شد لازم است سلامت رواني آن‌ها توسط يك كميته‌ي آگاه و مورد تاييد جامعه‌ي پزشكي مدنظر قرار گيرد.» (3)
5- پيش از اين برخي روانپزشكان به بيماري‌ها و اختلالات رواني احمدي‌نژاد پرداخته‌اند. به‌ويژه دكتر مسعود نقره‌كار در چندين مقاله‌ي مفصل به «اختلال شخصيت خودشيفته» و «بيماري اسكيزوافكتيو» او اشاره كرده است. (4 و 5 و 6) من كه خودم اين‌كاره نيستم ولي با اتكا به همين خوانده‌هاي جسته و گريخته وجود «اختلال شخصيت نمايشي» را نيز در او مسلم مي‌دانم. ضمن اين‌كه نه در احمدي‌نژاد بلكه در ساير افرادي كه امر به قتل و شكنجه مي‌كنند يا از قتل و شكنجه‌ي ديگران معذب نيستند هم وجود «اختلال شخصيت ساديستي» محتمل است. و البته دروغگويي، بي‌رحمي و بي‌وجداني نيز از مولفه‌هاي ثابت «اختلال شخصيت ضداجتماعي» است. اگر يادتان باشد، يكي از بامزه‌ترين شعارهاي روزهاي انتخابات هم اين بود كه: «دكتر، برو دكتر!»6- تذكر آن 120 پزشك بسيار به‌جا و البته ديرهنگام است. مطمئن نيستم ولي احتمالاً در ايران معاينه‌ي سلامت رواني تنها براي تصدي برخي مشاغل «ظاهراً» حساس مثل خلباني الزامي است و نه مشاغل «باطناً» حساس مثل معلمي، پزشكي، قضاوت، روحانيت، نمايندگي مجلس و البته رياست جمهوري. چند سال پيش مقاله‌اي خوانده بودم درباره‌ي دو پزشك كه يكي مبتلا به «اسكيزوفرني» بود و ديگري «افسردگي ماژور». توصيف ديروز فرشته قاضي از قاضي مرتضوي نيز وجود حداقل چند نوع اختلال شخصيت را در اين بازجو و شكنجه‌گر ارشد جمهوري اسلامي مسجل مي‌كند. (7) همين ديروز با يك وكيل سرشناس حرف مي‌زدم كه چقدر از «قضات عقده‌اي» شاكي بود. واقعاً جالب است كه براي راندن يك هواپيما با حداكثر 600-500 مسافر بايد ثابت كني ديوانه نيستي ولي اداره‌ي يك مملكت 70 ميليوني يا قضاوت درباره‌ي آن‌ها يا آموزش بچه‌هاي‌شان نيازي به اثبات سلامت رواني ندارد.
7- آقايان، اساتيد، علما! نقش رقابت‌هاي سياسي و قدرت‌طلبي‌ها را نمي‌خواهم ناديده بگيرم. نقش معادلات اقتصادي و رانت‌هاي ضميمه به قدرت را هم به همچنين. اما باور كنيد مسايل شخصيتي و رواني هم در آن‌چه امروز بر سرمان مي‌آيد بي‌تاثير نيست. اگر باز هم مسايل «ظاهري» بيشتر از «باطني» براي‌تان اهميت دارد حداقل به ميلياردها دلار خسارتي فكر كنيد كه همين يك فقره رييس جمهور بيمار به كشورمان تحميل كرده است. مبادا فردا كه سروصداها خوابيد تمام اين تجربه‌هاي تلخ هم فراموش بشود. معاينه‌ي سلامت رواني را نه‌تنها براي مسوولان كليدي كه براي «تمامي» مشاغل حساس جدي بگيريم.

رونوشت برتر از اصل/ مقايسه‌ي جنبش سبز با انقلاب 57

2009-08-07T12:44:00.003+04:30

1. آيت‌الله خامنه‌اي در مراسم تنفيذ رييس جمهور منتخب خود، جنبش سبز ايران را به طعنه «كاريكاتور انقلاب 57» خوانده‌اند. مي‌خواهم خدمت ايشان عرض كنم كه نخير، نه‌تنها كاريكاتور آن نيست بلكه نسخه‌ي به‌روز شده، تجديد نظر شده و اصلاح شده‌ي آن است كه- به‌اصطلاح امروزي‌ها- بسياري از «باگ»‌هاي ورژن قبلي در آن از بين رفته است. (هم‌سن و سال‌هاي من كه نمي‌دانند باگ چيست بروند از بچه‌هاي‌شان بپرسند.) همان‌طور ‌كه خود ايشان و دستگاه سركوب‌شان نيز كاريكاتور شاه و ساواك و ارتش سي سال پيش نيستند؛ بالاخره سي سال گذشته است و بسي رنج برده‌ و از اشتباهات آن مرحوم و وقايع بعدي تجربه كسب كرده‌ و به اين‌جا رسيده‌اند. (يك فقره به‌عنوان مثال عرض مي‌كنم: بدبخت شعبان بي‌مخ كجا، لباس شخصي‌هاي امروزي كجا؛ آن‌ها با چاقو خط مي‌انداختند، اين‌ها با باتوم به «سر» مي‌كوبند.) شرط يك مبارزه‌ي جوانمردانه آن است كه حريف را تحقير نكنيم.

2. دكتر ماشاءالله آجوداني، نويسنده‌ي كتاب مرجع «مشروطه‌ي ايراني»، در مصاحبه‌ي پريشب با بي‌بي‌سي، ضمن ابراز اميدواري شديد به اين جنبش و اين‌كه پس از 150 سال بالاخره ملت ما را به حقوق مدني خود مي‌رساند، فرموده‌اند اين بچه‌ها آمده‌اند اشتباهات پدران‌شان در سال 57 را تكرار نكنند. (يا اصلاح كنند؛ درست يادم نيست.) فرموده‌ي بسيار درستي است. بنده هم با سواد اندك خودم به اين فرمايش مي‌افزايم كه پدران‌شان هم (آن‌ها كه پس از اين سي سال هنوز زنده مانده‌اند و تواني دارند) آماده‌ي اصلاح اشتباهات خود هستند يعني در مجموع همه (پدران و پسران و البته مادران و دختران) آمده‌اند راه ناتمام سي سال پيش را اين‌بار به‌درستي تا انتها بروند. اين خود يك موضوع مهم و مفصلي است كه در يكي از يادداشت‌هاي آينده مصدع اوقات خواهم شد.

3. اما برتري جنبش سبز بر انقلاب 57 تا اين‌جا كه يك ادعاست؛ چطور بايد اثباتش كرد؟ در مقام اثبات عجالتاً سه نكته به نظرم مي‌رسد كه مي‌گويم. شما هم بفرماييد تا اين بحث را قدري پيش ببريم:
الف. اين جنبش «رهبر» ندارد، به‌جايش «نماينده» دارد، آن هم نماينده‌اي كه اتفاقاً همين دو ماه پيش ميليون‌ها راي از موكلانش گرفته است. (چند ميليونش را نمي‌دانيم، چون نشمرده‌اند.) فرق نماينده با رهبر- به‌خصوص از نوع عظيم‌الشان كاريزماتيك- اين است كه اولاً مشروعيتش را از راي من و تو مي‌گيرد، ثانياً خودش هم اين روال كسب مشروعيت و به بيان ديگر «قاعده‌ي بازي دموكراسي» را پذيرفته است و خرش كه از پل گذشت نمي‌تواند زيرش بزند. حالا اين‌كه به‌جاي رهبر، نماينده داشته باشي (يا رهبري كه براي خود شأن نمايندگي قايل باشد) كجايش بهتر است؟ اين‌كه بتواني رابطه‌ات را با او بر اصول دموكراسي تنظيم كني. يعني به‌جاي اين‌كه مرتب از او فتوا بگيري تا اجرا كني، بتواني به او «پيشنهاد» بدهي، بتواني از او «پرسش» كني، حتي عنداللزوم بتواني يقه‌اش را بگيري و «مواخذه»‌اش كني. همين نبودن هاله‌ي قدسي دور سر مهندس موسوي در آينده جلوي بسياري از انحرافات و آفات بعدي جنبش را مي‌گيرد. مضاف بر اين‌كه رهبر نبودن موسوي باعث بروز خلاقيت‌ها و «تكثر رهبري» در تك‌تك جمعيت 80-70 ميليوني ايراني در داخل و خارج كشور مي‌شود به اين معنا كه از فلان بچه محصل در خيابان مولوي تهران تا محسن سازگارا در واشنگتن هر كدام از تمامي توان انديشگي و رسانه‌اي خود (VOA باشد يا «بالاترين») استفاده مي‌كنند تا جنبش را قدمي به جلو ببرند. اين يعني همان جنبش مدرن و شيك كه قبلاً هم گفته بودم.
ب. جنبش سبز «خشونت» ندارد؛ انقلاب 57 داشت. نه‌تنها گروه‌هاي عمده چپ بنا به ضرورتي كه تشخيص مي‌دادند از ميانه‌ي دهه‌ي 40 مبارزه‌ي قهرآميز را به‌عنوان تنها راه ممكن در پيش گرفته بودند، در جماعت اسلام‌گراي تحت رهبري امام خميني هم افراد و گروه‌هايي كه سابقه‌ي ترور و اعمال خشونت داشته باشند كم و بيش پيدا مي‌شد. (نمونه‌اش همين محسن مخملباف خودمان كه در 17 سالگي در جريان نبرد مسلحانه دستگير شد!) مهم‌تر اين‌كه اصلاً در آن دوره نه‌تنها در ايران كه در هيچ جنبش آزاديبخش جهاني خشونت تقبيح نمي‌شد، تقديس مي‌شد؛ ادبيات مسلط مقاومت ادبيات خون و خشونت بود. اين بود كه هم در شب 22 بهمن در بعضي شهرها دار زدن و مثله كردن ساواكي‌ها و آن‌ها كه «عوامل رژيم» خوانده مي‌شدند راه افتاد، هم تا چند ماه بعد اين‌گونه انتقام‌ها جسته و گريخته ادامه يافت و هم اين‌كه بدتر از همه چند شب پس از پيروزي انقلاب براي اولين بار چند افسر عالي‌رتبه را در پشت‌بام همان مدرسه‌اي كه رهبر انقلاب سكني داشت (آخر بي‌سليقگي تا كجا) با محاكمه يا بي محاكمه اعدام كردند و اين كار را چند ماه ادامه دادند تا درگيري‌هاي جديد پيش آمد و انتقام از عوامل رژيم گذشته از اولويت افتاد.
پ. نكته‌ي سوم «خودآگاهي» ملي است كه در اين جنبش وجود دارد و سال 57 به‌گمانم وجود نداشت يا كمتر بود. الان مردم مي‌دانند كه چه مي‌خواهند: در درجه‌ي اول راي خود را مي‌خواهند و در درجه‌ي دوم شعارهاي انتخاباتي رييس جمهور منتخب خود را (كارآمدي اقتصادي، آزادي‌هاي اجتماعي و سياسي، رفع تبعيض و...) اما سال 57 چه؟ اين را بزرگ‌ترها بايد جواب بدهند ولي من كه آن سال‌ها بچه بودم يادم هست تا چند سال بعد از انقلاب هم مردم با پوزخند و تلخند از هم مي‌پرسيدند «براي چه انقلاب كرديم» يا «براي چه شاه را بيرون كرديم» و بعد هم كه جواب درست و حسابي پيدا نمي‌كردند، گناه را گردن انگليسي‌هاي بيچاره مي‌انداختند. شايد اغراق به‌نظر برسد، ولي آن‌چه بايد «مطالبات» يك انقلاب باشد در انقلاب 57 در سطح فعالان سياسي «يك بستر و دو رويا» بلكه صدها رويا بود و در سطح ملت 36 ميليوني هم (حالا يا به‌دليل شتاب فوق‌العاده زياد جريان انقلاب در سال 57 يا محدود بودن وسايل اطلاع‌رساني و ارتباط جمعي يا پايين بودن سطح سواد عمومي جامعه و...) واقعاً يك «ندانم‌كاري» عمومي. اين فقدان خودآگاهي ملي به فاصله‌ي كوتاهي نتيجه‌اش را نشان داد: يكي مي‌گفت نان مي‌خواهم، آن يكي جواب مي‌داد ما براي شكم انقلاب نكرديم. يكي آزادي مي‌خواست، آن ديگري حكومت شرع.

4. البته قابل كتمان نيست كه جنبش سبز از همان اولين روزها سعي در القاي «اين‌هماني» خود با انقلاب 57 داشته است. اين روند با انتخاب مهندس موسوي، نخست وزير محبوب امام خميني، به پرچم‌داري جنبش آغاز شده و با مصادره‌ي تك‌تك نمادهاي انقلاب 57، به‌ويژه الله اكبرهاي شبانه، تداوم يافته است. ولي آن‌چه سبب تشديد اين روند شده اين‌هماني ديگري است كه در آن سو نيز اتفاق افتاده است. در واقع نظام جمهوري اسلامي آن‌قدر با آرمان‌هاي اوليه‌ي خود فاصله گرفته و به رژيم سلطنتي (آن هم در روزهاي زوالش) شبيه شده است كه الان نه‌تنها سر دادن الله اكبر كه فرياد زدن شعار «استقلال، آزادي، جمهوري اسلامي» (نه حتي جمهوري ايراني) در خيابان‌ها نيز به‌نظر مي‌رسد عملي انقلابي و مستوجب باتون، گاز اشك‌آور، بازداشت و البته مرگ باشد. ولي اين‌كه پس از سي سال دو سوي دعوا اين‌قدر شبيه اسلاف خود شده‌اند تقصير از معترضان است يا نظامي كه در اين مدت، علي‌رغم در اختيار داشتن كليه‌ي منابع ملي اين كشور زرخيز، دنده عقب گرفته و مسافران خود را به ايستگاه اول بازگردانده است؟

نسل سوخته به‌پا خيز

2009-08-03T19:26:00.003+04:30

يادداشت زيررا دوستي با نام «مدارا مهرآيين» به وبلاگ اي‌ميل كرده و خواسته است منتشر شود:
احتمالاً اصطلاح «نسل سوخته» براي جوانان چندان آشنا نيست. اما هستند بخشي از هم‌وطنان كه مفهوم اين اصطلاح را با تمام گوشت و پوست خود احساس كرده و خود را مصداق واقعي آن مي‌دانند: جوانان قديمي‌اي كه زماني روياهاي زيادي براي تغيير و پيشرفت كشور در سر داشتند و در اين راه وظايفي هم براي خود متصور بودند؛ همان كساني كه از زمان جايگزيني رژيم خشونت و تزوير به‌جاي رژيم برآمده از انقلاب، اين تغيير را احساس كردند و در همان زمان به‌منظور جلوگيري از اين تغيير و دگرديسي واكنش نشان دادند و در پاسخ به اين واكنش نيز عوارض بسياري متحمل شدند؛ همان‌هايي كه سال‌ها پس از انقلابي كه خود نيز در آن نقش داشتند، در زندان به‌سر بردند؛ همان‌هايي كه در جريان تصفيه‌هاي اداري و دانشگاهي به‌عنوان ضدانقلاب و عنصر نامطلوب از محيط كار و تحصيل خود اخراج شدند و اكثراً مجبور شدند به مشاغل آزاد روي آورند و پس از مدتي در روزمرگي زندگي، غم نان و مسووليت خانواده به لاك زندگي شخصي و غيراجتماعي فروروند و با گذشت سال‌ها فقط گاهي با يادآوري خاطرات گذشته در ته دل بر سال‌هاي از دست رفته‌ي جواني افسوس خورند؛ همان‌هايي كه در جبر زمانه و حكومت از بارور شدن و نشان دادن شايستگي خود بازماندند و فقط رشد علف‌هاي هرز وابسته به رژيم را - كه فقط به‌واسطه‌ي اين وابستگي تمام امكانات سرزمين مادري‌شان را غصب كرده بودند- تماشاگر شدند...
مجموعه‌ي اين شرايط سبب شد اين نسل به‌منظور آسيب‌پذيري كمتر تا حد ممكن از مسايل سياسي و اجتماعي جامعه فاصله بگيرد و با تلاش در زندگي خصوصي و فردي سعي كند هم خود را از گزند ماموران حكومت به‌دور دارد و هم با كسب موفقيت در زندگي شخصي، از غلظت حقارتي كه حكومت بدان تحميل كرده بود بكاهد.
اما حالا، در جنبش سبز ايران، اين نسل سوخته كجاست؟
پيوستن مهاجران سياسي اين نسل به جنبش سبز كاملاً مشهود است و به‌وضوح مي‌توان آنان را در صف تظاهركنندگان حامي موج سبز ديد. اين هموطنان كه سال‌ها حقارت چهره‌اي را كه از ايران و ايراني بودن ساخته بودند تحمل مي‌كردند، حال با شكل گرفتن جنبش سبز و احترام عمومي كه اين جنبش براي ايرانيان به ارمغان آورده غرور از دست رفته‌ي خود را بازيافته‌اند. آنان هم‌اكنون مي‌بينند كه در نگاه جهانيان ديگر نه احمدي‌نژاد كه چهره‌ي معصوم و در عين‌حال اسطوره‌اي «ندا»ست كه نماد ايراني بودن است.
اما در داخل كشور اين نسل سوختگان كجا هستند؟ چرا نمي‌توان آنان را در جنبش غرورآفرين ملت ايران با انگشت نشان داد؟
شايد پشت اين «نبود» سال‌ها عادت به پنهان‌كاري و ترس از آزار و اذيت باشد. نبايد فراموش كرد كه بسياري از اينان ظرف سال‌هاي گذشته هزينه‌هاي زيادي براي اعتقادات دوره‌ي جواني خود پرداخته‌اند؛ هزينه‌هايي كه امروز شايد بتوان به‌راحتي از آن صحبت كرد اما در بسياري از موارد تحملش از توان يك انسان خارج است و حال ترس از تحمل دوباره‌ي اين هزينه‌ها- آن هم به‌دنبال ثبات نسبي كه به‌دور از مسايل سياسي و با سال‌ها كار و تلاش براي خود و خانواده‌ي خود فراهم آورده‌اند- مي‌تواند هر كسي را به فردي محافظه‌كار تبديل كند.
اما دوستان چاره چيست؟
موج سبز به‌راه افتاده است و جنبش جوانان اين كشور مي‌رود كه به تحقق آرزوهاي سال‌هاي جواني شما بيانجامد. آيا نمي‌خواهيد با آن همراه شويد؟ آيا مي‌خواهيد فرزندان و برادران و خواهران كوچك‌ترتان را در خيابان‌ها تنها بگذاريد؟ شما سال‌ها آرزو داشتيد خواري حكومتي را كه ايام جواني‌تان را دزديد ببينيد؛ سال‌ها آرزو داشتيد وحشت سقوط را در چهره‌ي نيروهاي گستاخ و سرمست از باده‌ي قدرت حكومت ببينيد و هم‌اكنون نسل برخاسته از شما مي‌رود كه تومار حكومت خشونت و فقر و خرافات را در هم بپيچد. آيا نمي‌خواهيد به آن بپيونديد؟
دوستان، توجه كنيد كه رژيم ترور و وحشت طي اين سال‌ها با هراس از بروز چنين شرايطي عوامل خود را براي مقابله با مردم آموزش داده و هم‌اكنون نيز همان‌گونه كه با افشاي مفاد بعضي از جلسات محرمانه مشخص شده، با تمام توان به آموزش عناصر خود براي چگونگي كنترل جنبش مردم مشغول است. شما كه نمي‌خواهيد فرزندان خود را در مقابل اين سركوب تنها بگذاريد؟
‌اكنون كه ضعف اصلي جنبش سبز ما نبود تشكيلاتي فراگير براي هدايت آن است و جنبش در اثر غفلت رهبران اصلاح‌طلب خود نتوانسته كادرهاي مناسبي براي هدايت تشكيلاتي تربيت كند (و اين امر در بي‌برنامگي استراتژيك و تاكتيكي آنان كاملاً مشهود است) درست همان زماني است كه تجربيات سال‌ها كار تشكيلاتي شما در دوران استبداد سياه مي‌تواند به‌كار آيد.
مسلم است كه اگر شور جوانان اين جنبش با تجربيات كار تشكيلاتي و حمايت‌هاي مالي و فكري شما درهم آميزد مطمئناً آن‌چه احتمال وقوع آن خواب حاكمان سياه‌انديش را پريشان كرده است دور از دسترس نخواهد بود.
دوستان! نشانه‌هاي تزلزل دژخيمان كاملاًً مشهود است. توجه كنيد كه اينان يك بار بيشتر سقوط نمي‌كنند. شما كه تمام جواني خود را در اين راه گذاشته‌ايد، حيف است در پيروزي ملت شريك نباشيد و شيريني احساس پيروزمندان را در لحظه‌ي شكست دشمن از دست بدهيد.

نترسين، نترسين، ما همه با هم هستيم

2009-08-02T18:04:00.002+04:30

يك پوستر ديگر براي شما كه به خيابان‌ها مي‌رويد.

عبادي پيرزن است، جنتي پيرمرد نيست؟

2009-08-02T11:47:00.005+04:30

ميان اين‌همه اخبار و تحليل‌هاي سياسي اجازه هست يك سوال غيرسياسي بپرسم؟ دعوايم نمي‌كنيد؟
پريروز احمدي‌نژاد درباره‌ي علل عزل وزير اطلاعات از جمله گفت: «در موضوع هاله اسفندياري هم خوب عمل نكرد و من به او گفتم كه چرا رفتاري مي ‏کنيد که مورد تمسخر واقع شويد؟ يك پيرزن 70 ساله را گرفته‌ايد مي‌گوييد مي‌خواهد انقلاب مخملي راه بيندازد...»
ديروز هم كيهان شيرين عبادي عزيز را «پيرزن قاتل» لقب داد. (البته خانم عبادي فوقش ميانسال است؛ من فقط نقل كردم!)
سيمين بهبهاني، شاعر ملي ما، را هم هر وقت بخواهند تحقير كنند از همين كلمه‌ي «پيرزن» استفاده مي‌كنند.
اين در حالي است كه آقاي جنتي (كه به‌قول ابراهيم نبوي تابه‌حال دو بار كيلومترشمارش را صفر كرده) آن‌قدر «پيرمرد» شده كه در همين نماز جمعه‌ي پريروز به‌جاي قنوت رفته ركوع، ولي هنوز دبير شوراي نگهبان است. يا آقاي يزدي كه او هم مثل جنتي حول و حوش 400 سال سن دارد يا فرضاً علماي مجلس خبرگان كه حتماً عكس چرت زدن‌شان را هم در جلسات ديده‌ايد.
راستي چرا؟ چرا «پيرزن» چيزي در حد فحش است ولي «پيرمرد» بودن احترام و منزلت مي‌آورد؟
مي‌فرماييد احمدي‌نژاد و كيهان و... بي‌شعورند؟ اين درست (اگر دل‌تان خنك مي‌شود) دعوا كه نداريم. ولي باور كنيد گوينده وقتي بخواهد حرفي بزند مخاطبش را هم در نظر مي‌گيرد. يعني آن كسي از پير بودن هاله اسفندياري يا سيمين بهبهاني به‌عنوان نقطه ضعف استفاده مي‌كند مطمئن است لااقل بخشي از شنونده‌هايش هم با او هم‌عقيده‌اند.
از اين‌جاي مطلب غيرسياسي مي‌شود:
حالا كه اين‌قدر به‌خوبي داريم «جنبش» مي‌كنيم و يك «ايران ديگر»، يك «ايران بهتر» مي‌سازيم، خودمان را هم كمي ارتقا دهيم و آپديت شويم. مبادا به‌همين زودي اين وطن «وطن» شود ولي ما لايقش نباشيم!

ابطحي عزيز اعتراف كن

2009-08-01T18:04:00.004+04:30

ابطحي عزيز، چهره‌ي زيبايت را كه در دادگاه جمهوري اسلامي زيباتر هم شده بود ديدم و حرف‌هايت را تا اين لحظه نخواستم بشنوم يا بخوانم. تو را مي‌شناسيم، بازجويان، دادستان‌ها و قاضيانت را هم مي‌شناسيم. (از لحاظ ظاهر- و لابد باطن- چقدر هم شبيه هم هستند؛ دريغ از يك جو ظرافت كه خدا در خلق اين‌ها به‌كار برده باشد!) صد برابر اين هم كه اعتراف كني، ذره‌اي از ارادت ما به تو كم نخواهد شد. كاش با اين اعتراف‌ها بيرون بيايي، آن رخت چرك را از تنت درآوري، با يك فنجان قهوه‌ي داغ پشت لپ‌تاپت بنشيني...
ديروز با يكي از زندانيان سياسي اول انقلاب بودم. مي‌گفت آن اول‌ها زنداني را از پا آويزان مي‌كردند و با كابل به سروكله‌شان مي‌زدند، ولي زنداني‌ها در عوض اعتراف، مي‌مردند! بعد تجربه‌شان بيشتر شد و فهميدند شكنجه هم «بلدي» مي‌خواهد. اين دوستم نتيجه مي‌گرفت دليل اين‌كه اين‌همه جوانان‌مان در بازداشتگاه‌ها شهيد مي‌شوند، نابلد و ناشي بودن و تازه‌كار بودن بازجويان و شكنجه‌گران است. يعني به‌جاي شكنجه‌گران باسابقه‌ي اطلاعات و نيروهاي انتظامي، بچه‌ها را دست سپاهي‌ها و لباس شخصي‌هاي بسيجي سپرده‌اند.
ابطحي جان! اين‌ها ناشي‌اند. شكنجه هم بلد نيستند، مي‌زنند آدم را مي‌كشند. حيف نيست روز آزادي را- كه اين‌همه نزديك شده- نبيني؟ باز هم اعتراف كن. هرچه را «مي‌خواهند» بگو. هم تو، هم ما، هم همه‌ي دنيا «همه چيز» را مي‌دانيم. اعتراف‌هاي تو هم مثل ساير گفته‌ها و نوشته‌هايت براي جنبش سبز ما برانگيزاننده و الهام‌بخش خواهد بود.

ندا جان امروز آمديم

2009-07-31T10:12:00.004+04:30

اين هم يك پوستر ديگر براي آن‌ها كه از چهلم ديروز بازگشته‌اند. خسته نباشيد.

ايران براي ندا

2009-07-29T20:36:00.002+04:30

پوستر زير را يكي از دوستان براي مراسم فردا طراحي كرده است. به اميد ديدار!

از خط سبز تا حلقه‌ي سبز: تهراني‌ها را تنها نگذاريم

2009-07-25T17:57:00.000+04:30

توضيح: با سلام و پوزش از تاخير 10 روزه و البته تشكر ويژه از كاربران «بالاترين» كه با راي خيره‌كننده‌ي 562 مثبت به پست قبلي اين خدمتگزار خود (جناب ميرحسين، اين YouTube را براي شما ساخته‌اند) حماسه آفريدند (آن هم بدون آراي پادگاني و تقلب و...) و اين پست را در تاريخ بالاترين جاودانه كردند، فقط توضيح بدهم كه يادداشت زير نوشته‌ي من نيست، بلكه يكي از دوستان شهرستاني به نام «مدارا» آن را برايم اي‌ميل فرموده و دستور انتشار در وبلاگ داده است. با سپاس باز هم ويژه خدمت سلف صالح، جناب دكتر سازگارا، كه پيش‌كسوت اين بحث و مباحث مشابه هستند، اميدوارم نظر موافق يا مخالف شما در مورد پيشنهادهاي اين يادداشت، بركات عملي براي آينده‌ي جنبش سبز داشته باشد.

22 خرداد مردم ما در سراسر کشور با آراي سبز خود عزم‌شان را براي بهبود وضعيت نابسامان کشور نشان دادند اما آنان كه در آرزوي تبديل جمهوري اسلامي به حکومت ولايي اسلامي بودند اين عزم را جدي نگرفتند و با تقلب خواستند حماسه‌ي مردم را به‌نفع خود مصادره کنند. اما اين دروغ آن‌چنان بزرگ بود که هيچ انسان باانصافي- با هر گرايش سياسي- نمي‌توانست بر نتايج اعلام شده‌ي انتخابات صحه بگذارد و در نتيجه مستي پيروزي در انتخابات چند ساعتي بيشتر براي کودتاگران دوام نداشت.
از آن پس اين مردم تهران بودند که کنترل زمين و بازي را به‌دست گرفتند و کاري کردند کارستان؛ کاري که جهانيان را وادار كرد در مقابل شجاعت و عزم راسخ‌شان سر فرود آورند.
و اين‌چنين بود که تهراني‌ها روز 25 خرداد دليرانه و همچون موجي خروشان ‌براي بازپس‌گيري آراي سبز خود و هم‌ميهنان‌شان به خيابان آمدند. البته در همان هنگام در مراکز استان‌ها نيز تجمعات اعتراضي شکل گرفت اما به دلايل گوناگون تداوم نيافت.
هم‌اکنون بيش از يک ماه از آن روز مي‌گذرد. اما با وجود اين‌که حکومت اسلامي از به‌کارگيري انواع روش‌هاي سرکوب مضايقه نكرده اما اين موج سبز بوده که هر بار به‌صورتي قدرت خود را به رخ كشيده است. پيام اين حضور سبز جز اين نيست كه: ما تا پيروزي کامل خسته نخواهيم شد.
و اين يعني تداوم حرکت و جنبش؛ يعني اميد؛ يعني استشمام بوي ‌آزادي.
چرا تهران، چرا شهرستان‌ها نه؟
اما چرا در شهرستان‌ها حرکات اعتراضي ادامه نيافت و چرا تا کنون در شهرستان‌ها اين موج سبز به همان خروشندگي تهران نبوده است؟
مسلماً دليل اين امر علاقه‌ي بيشتر شهرستاني‌ها به حکومت يا شخص احمدي‌نژاد نيست، چون در کوران انتخابات، همان حال و هواي تهران بر شهرستان‌ها هم حاکم بود و نتايج واقعي انتخابات نيز بر همين امر گواهي مي‌دهد. در شهرستان‌ها نيز مانند تهران، ما بسياري از راي اولي‌هاي 50-40 ساله را داشتيم که به اميد تغيير به‌سوي صندوق‌هاي راي رفته‌ بودند. پس چرا هم‌اکنون سطح جنبش اعتراضي در تهران و شهرستان‌ها اين‌قدر با هم تفاوت پيدا كرده است؟ چرا وقتي به تصاوير اعتراضات خياباني مردم نگاه‌ مي‌‌کنيم نمايي واقعي از يک ملت (از پير تا جوان) را در خيابان‌هاي پرخروش تهران مي‌بينيم، در حالي که در شهرستان‌ها در همان چند روز اول نيز فقط دانشجويان و عده‌اي از ساير جوانان براي اعتراض اجتماع کرده بودند؟ چرا شهرستاني‌ها نهايت نارضايتي خود را تنها با انتقال جسته و گريخته‌ي اخبار تهران نشان مي‌دهند؟
از پاسخي که شهرستاني‌هاي علاقه‌مند به جنبش سبز به اين پرسش مي‌دهند به‌راحتي مي‌توان به علت اين اختلاف پي برد: مهم‌ترين علت، کوچک بودن محل زندگي و امکان شناسايي سريع افراد است.
البته گرچه اين مساله عامل بازدارنده‌ي بسيار مهمي است ولي همه‌ي مساله نيست و به‌نظر من عوامل زير نيز در اين امر دخيل‌اند:
1- تفاوت ميزان اعتماد به‌نفس: در تهران چون مردم چندين بار حضور ميليوني همشهريان خود در خيابان و قدرت عظيم و خيره‌کننده‌ي اين حضور را ديده‌اند اعتماد به‌نفس بالايي براي حضور در جنبش سبز پيدا کرده‌اند؛ اعتماد به‌نفسي که تصميم‌گيري براي حضور مجدد را آسان‌تر مي‌كند.
2- تفاوت ميزان اميد: همان‌طور که مي‌دانيم، يکي از لوازم تداوم يک جنبش مردمي غيرخشونت‌آميز حفظ و انتقال «اميد به پيروزي» در ميان مردم است. در تهران همين ديدن اجتماعات ميليوني بر ميزان اميد در ميان مردم مي‌افزايد، در حالي که در شهرستان‌ها ميزان اميد بدين پايه نيست.
3- حضور رهبري جنبش: حضور رهبران جنبش در تهران و همراهي اين رهبران در اعتراضات خياباني نقش تحريکي بالايي در به ميدان كشيدن مردم دارد.
4- نبود تشکيلات کشوري: به‌دليل اين‌که هدايت حرکت به‌طور خودجوش صورت مي‌گيرد و رهبري جنبش در اصل در دست خود مردم است و هدايت جنبش سبز را مركزيتي سازمان‌ده و تشکيلاتي در دست ندارد، تا کنون براي ارتباط بين تهران و شهرستان‌ها فكري نشده است. امري که ضعف تشکيلاتي را نشان مي‌دهد. و متاسفانه احزاب و سازمان‌هاي اصلاح‌طلب نيز، علي‌رغم چندين سال فعاليت، نتوانسته‌اند ارتباطات تشکيلاتي لازم را در سراسر کشور برقرار کنند.
5- عدم توجه به شرايط منطقه‌اي: اصرار در به‌‌کارگيري روش‌هاي اعتراض‌آميز مشابه تهران، بدون توجه به شرايط شهرستان‌ها، در حالي كه شرايط انجام راهپيمايي‌‌هاي ميليوني در شهرستان‌ها وجود ندارد، سبب شده است عملاً هيچ کاري در شهرستان‌ها (حتي متناسب با وضعيت منطقه‌اي آن‌ها) انجام نشود.

چه نبايد كرد؟
شايد همچنان بتوان به اين فهرست، علت‌هاي ديگري هم افزود. اما هدف از اين يادداشت فقط برشمردن اين علل نيست بنابراين پيشنهادهاي خودم را براي تغيير اين وضعيت مطرح مي‌کنم و از بقيه‌ي دوستان هم کمک مي‌خواهم تا شايد بتوان به جمع‌بندي صحيحي در اين مورد رسيد. اما نخست لازم مي‌دانم در مورد اقداماتي که نبايد انجام داد پيشنهادهايم را مطرح کنم:
1- به نظر من نبايد بدون توجه به وضعيت شهرستان‌ها از مردم انتظار روش راهپيمايي سکوت داشت چون در اين صورت و حتي با شرکت جمعيتي قابل قبول در راهپيمايي‌ها، شايد هزينه‌اي که مردم پس از شناسايي شدن و در اثر موج بگير و ببندها و گسترش فضاي پليسي خواهند پرداخت ‌چنان خارج از انتظار باشد که امکان استفاده از روش‌هاي ديگر اعتراض مدني را تا مدت‌ها از بين ببرد. به‌ياد داشته باشيم منظور از همه‌ي اين‌گونه حرکت‌هاي مدني تقويت جنبش و تضعيف دولت دروغ است.
2- در ضمن به‌نظر من غلط است از مهندس موسوي بخواهيم براي برخاستن موج سبز در شهرستان‌ها به اين نقاط سفر کند، چون با توجه به رعب‌آميز بودن فضاي شهرستان‌ها، امکان عدم استقبال شايسته از وي وجود دارد که نتيجه‌ و تاثير منفي آن بر اعتماد به‌نفس مردم بيش از فوايدي است که مي‌توان براي اين سفرها پيش‌بيني کرد.

چه بايد كرد؟
به‌نظر من به‌جز در محيط‌هاي بسيار کوچک، در اکثر شهرهاي بزرگ و متوسط کشور مردم به‌اندازه‌ي کافي از حکومت ناراضي هستند. در اين شهرها مساله‌ي اساسي کاهش اميد يا اعتماد به پيروزي در ميان مردم است و به‌همين دليل شهرستاني‌ها هنوز به‌اندازه‌ي تهراني‌ها قانع نشده‌اند که نافرماني مدني يا اعتراضات مردمي‌شان منجر به پيروزي خواهد شد. از اين‌رو مي‌توان گفت که در اکثر شهرستان‌ها، عمده‌ترين مساله ايجاد اميد به امکان پيروزي در مردم (در صورت تداوم اعتراضات) است. به‌همين منظور اقدامات زير مي‌تواند راه‌گشا باشد:
1- تشکيل هسته‌هاي سبز: نخستين كار، ايجاد تشکل‌هاي چندنفره از مبارزان مدني براي تقسيم کار و برنامه‌ريزي در مورد اشکال گوناگون مبارزه‌ي مدني در هر شهرستان است. مسلماً پس از مدتي اين گروه‌ها- به‌واسطه‌ي ‌فضاي التهابي حاکم بر کشور- تبديل به جبهه‌اي واحد در هر شهرستان و نهايتاً هر استان مي‌شود. البته در مراحل اول به‌دليل رعايت مسايل امنيتي، الزامي نيست که اين هسته‌ها به هم ارتباط داشته باشند.
2- جبران کمبود انتقال اخبار: بسياري از شهرستاني‌ها به اينترنت يا شبكه‌هاي ماهواره‌اي دسترسي ندارند. اين امر سبب عدم انتقال اخبار جنبش به مردم شود. اصرار به استفاده‌ي صرف از روش‌هاي جديدتر انتقال اطلاعات سبب محدويت اطلاع‌رساني خصوصاً به نسل‌هاي قديمي‌تر مي‌شود. از اين‌رو بايد از روش‌هاي ديگر مثل پخش اعلاميه و شبنامه نيز استفاده کرد که با توجه به فراواني استفاده از فکس و پرينترهاي خانگي، امکان تکثير آن‌ها بدون استفاده از چاپخانه‌هاي زيرزميني فراهم است. براي پخش اخبار تصويري نيز مي‌توان با ضبط فيلم‌هاي اينترنتي و شبكه‌هاي ماهواره‌اي و تکثير اين فيلم‌ها روي سي‌دي، آن‌ها را به شکلي مشابه تبليغات تجاري پخش کرد.
3- شناخت بسترهاي نارضايتي: از ديگر اقدامات موثر، شناسايي بسترهاي محلي نارضايتي (به‌تعويق افتادن پرداخت حقوق به کارگران کارخانه‌ها، وضعيت نابسامان کشاورزان و باغداران و...) در ساکنان هر منطقه و تشويق به ابراز نارضايتي از سوي آن‌هاست.
4- شعارنويسي: يكي از موثرترين راه‌هاي اميدآفريني، شعارنويسي و صدمه به نمادهاي رژيم در مکان‌هاي عمومي است.
5- افشاي عوامل سركوب: از ديگر اقدامات ضروري، شناسايي و افشاي كساني است که در اقدامات سرکوبگرانه‌ي محلي نقش داشتند يا براي شرکت در سرکوب به تهران رفته ‌بودند. همچنين واحدهاي تجاري و اقتصادي اين وابستگان نيز بايد شناسايي و به مردم معرفي شود. با توجه به اين‌که مخفي بودن در يک محيط کوچک براي يک فعال جنبش سبز مشکل است مي‌توان تصور کرد که براي مزدوران نيز زندگي در محيط کوچک نقطه‌ي ضعفي است كه امکان پنهان‌کاري آنان را نيز سخت‌تر مي‌کند.
در نهايت بايد خاطرنشان کنم که اگرچه هزينه‌ي شعله‌ور كردن آتش‌هاي زير خاکستر در شهرستان‌ها نسبت به تهران بيشتر است، اما برخاستن موج سبز در شهرستان‌ها و تبديل آن به حلقه‌هاي سبزي که در سراسر کشور- با پيوستن به هم- زنجيره‌ي سبزي براي نيل به آزادي و زندگي بهتر براي تمام ايرانيان ايجاد كند، مي‌تواند فشار نيروهاي دولت دروغ را از روي مردم دلير تهران بردارد و حکومت را براي مقابله با مردم متحد اين سرزمين ناتوان‌تر سازد.

جناب ميرحسين، اين YouTube را براي شما ساخته‌اند

2009-07-14T12:46:00.000+04:30

آقاي موسوي، ديشب يك تكه در بي‌بي‌سي بود يا نمي‌دانم VOA (به‌قول فريب‌خوردگانِ صدا و سيما «ووآ») تصوير شما را را ديدم. ما ملت اگر دل‌مان براي شما تنگ شد چه‌كار بايد بكنيم؟ بياييم دسته‌جمعي خانه‌تان (پاسداران بود، فرمانيه بود؟) يا دفترتان در فرهنگستان هنر خراب شويم؟ بياييم شلوغ كنيم از همان‌جا هم بلندتان كنند؟

جناب ميرحسين، زمان شاه ما بچه بوديم، خانه‌مان هم پشت كوه، اما يك ضبط صوت داشتيم، اين امام راحل كه شما اين‌قدر به او چيز مي‌كنيد، استناد مي‌كنيد، نوارش مي‌آمد، همه دور هم گوش مي‌كرديم. حالا 30 سال گذشته، اين‌همه كامپيوتر و موبايل و... شما فكر مي‌كنيد «رسانه» كم داريد؟ حالا حتماً بايد رسانه‌تان سربالايي جام جم باشد با آن مجري ماستش كه انگشت‌تان را طرفش بگيريد؟ نكند احمدي‌نژاد نباشد، تنهايي حال نمي‌دهد؟
جناب ميرحسين، من تعجب مي‌كنم از شما. اين محسن سازگارا را ببينيد، نصف شماست. ما رفتيم تو «گوگل گروپ»ش عضو شديم، دهن ميل باكس ما را چيز كرده، سرويس كرده با اين اي‌ميل‌هايش. هر روز فايل صوتي‌اش مي‌آيد، تصويري‌اش مي‌آيد، متني‌اش مي‌آيد، نمي‌دانم فلان‌جايش به‌روز شده مي‌آيد... حالا خودش كم نيست، طرفدارانش هم از صبح تا شب همان‌ها را براي‌مان فوروارد مي‌كنند. ما روزي يك سازگارا مي‌خوانيم صد تا ديليت مي‌كنيم.
آقاي مهندس، والله اين ملت ما اميد بسته‌اند به شما. اين‌همه آمدند خيابان چوب خوردند، گلوله خوردند، بازداشت شدند، اذيت شدند... من خودم... بگم، بگم؟ خوب است منت بگذارم سر شما؟
جناب ميرحسين، اين YouTube را براي شما ساخته‌اند. بياييد جلوي دوربين بنشينيد دو كلمه حرف بزنيد فردايش، اصلاً همان شبش، همه‌ي ما مي‌بينيم. (خودتان بلد نيستيد، به خانم رهنورد بگوييد يادتان مي‌دهد.) دو كلمه حرف بزنيد با اين ملت، چيزشان كنيد، اميدوارشان كنيد، شهادت سهراب‌شان را تسليت بگوييد... اصلاً بياييد يك‌كمي تكليف ما را روشن كنيد. شما كه نيستيد، هر كس هر روز يك حرفي مي‌زند: يكي مي‌گويد نماز جمعه برويد، يكي مي‌گويد نرويد... يكي مي‌گويد اتو را بزنيد به برق، يكي مي‌گويد از برق بكشيد، يكي مي‌گويد موبايل را تحريم كنيد... سرگيجه گرفتيم به‌خدا!
جناب ميرحسين، آقاي موسوي، رييس جمهور منتخب... من سياستمدار نيستم، ولي فكر مي‌كنم سياستمداري مدرن با قديم‌ها خيلي فرق كرده. حالا ديگر چهره‌ي تيپيك سياستمدار چرچيل نيست با كلاه شاپو و پنهان‌كاري و قيافه‌ي موذي شبيه آلفرد هيچكاكش؛ حالا اوباماست با تي‌شرت و شوخ و شنگ و يك‌چيزي بين بسكتباليست‌ها و خواننده‌ها كه وقتي حرف مي‌زند انگار دارد با پسرخاله‌اش حرف مي‌زند ولي شيك‌تر. اين جنبش سبز ما هم همين‌قدر جنبش مدرن و شيكي است. رهبرانش هم بايد همين‌طور باشند، مدرن و اول از همه شفاف. با مردم روراست باشند، مردم بدانند دارند آن پشت چه‌كار مي‌كنند. تازه آن پشت چرا؟ چيزي براي پنهان كردن نداريم. اگر به «آن‌ها» باشد كه تا توي اتاق خواب‌تان را هم شنود مي‌كنند. چيزي براي قايم كردن نمانده. چيزي را كه «برادران» مي‌دانند ما نبايد بدانيم؟
جناب ميرحسين، بياييد با ما حرف بزنيد. همين حالا!

نه مدودف مست بود نه اوباما چشم‌چران

2009-07-11T13:30:00.000+04:30

ديروز در بالاترين يك لينك ديدم به چند عكس از مدودف در اجلاس G8 كه او را مست و خراب و تلوتلوخوران نشان مي‌داد، در حالي كه برلوسكوني و ساركوزي داشتند جمعش مي‌كردند. (بقيه‌ي عكس‌ها را اين‌جا ببينيد.) راستش اولش كمي حسودي‌ام شد كه در ايتاليا چه مشروب‌هايي سرو مي‌كرده‌اند. بعد هم فكر كردم حالا كه جناب احمدي‌نژاد قول داده‌اند تا 4 سال ديگر ما را به جمع 10 قدرت برتر اقتصادي جهان برسانند پيشنهاد بدهم G8 را به G10 تبديل كنند تا خدا را چه ديدي شايد خودمان هم در اجلاس بعدي در معيت ايشان دمي به خمره بزنيم. از آن طرف هم خواستم با توجه به روابط اخير برادران روس با ما، پيامي به برادر مدودف بفرستم كه: «جان برادر! مي بخور، منبر بسوزان، مردم‌آزاري نكن!»
اما اين فيلم را كه امروز ديدم نظرم عوض شد. آن‌طور كه در اين فيلم ديده مي‌شود، شايد مدويدف لبي تر كرده باشد ولي نه تلوتلو مي‌خورد و نه دو نفر به‌زور او را سرپا نگه داشته‌اند!

تا حالا مي‌گفتند تا خودتان نديده‌ايد باور نكنيد، ولي با كلاهي كه از «ديدن» آن عكس‌ها سرمان مي‌رود ديگر نمي‌دانم چيزي را مي‌توان باور كرد. نظير اين عكس‌ها را هم درباره‌ي چشم‌چراني اوباما و ساركوزي منتشر كرده‌اند. البته ساركوزي كه اهل دل است اما بيچاره اوباما. بايد فيلم دوم را هم نگاه كنيد تا ببينيد وصله‌ي چشم‌چراني تنها به ساركوزي مي‌چسبد نه اوباما كه بين اين اروپايي‌هاي اهل حال (برلوسكوني را از ياد نبريد!) گير افتاده است.

موضوع اخلاق رسانه‌اي واقعاً بحث حساس و دقيقي است. البته در جهان آزاد بالاخره با اطلاع‌رساني‌هاي موازي و به‌خصوص با رواج مفهوم «روزنامه‌نگاري شهروندي» مي‌توان اميدوار بود در نهايت ماه پشت ابر نماند، ولي در اين سوي جهان به‌ويژه با اين سانسور گسترده و «رسانه‌ي ملي» كه ما داريم، بايد هميشه حواس‌مان باشد چه چيزي به خوردمان مي‌دهند.

واعظ جوادي و دو سور به نجف‌زاده!

2009-07-09T21:44:00.000+04:30

از يارو پرسيدند: «چرا شكست خورديد؟» گفت: «به هزار و يك دليل.» گفتند: «يكي را بگو.» گفت: «فشنگ‌هاي‌مان تمام شده بود.» گفتند: «كافي است، ادامه نده!»
حالا شما از ما مي‌پرسيد چرا اين دولت را نمي‌خواهيد، عرض كنم به هزار و يك دليل كه فقط يكي‌اش همين گفت‌وگوي تلفني يك ساعت پيش خانم فاطمه واعظ جوادي، معاون رييس جمهور و رييس سازمان محيط زيست كشور با اخبار بيست و سي است: گفت‌وگويي درباره‌ي گرد و غبار اخير و در پاسخ به اين پرسش كه تا حالا (كه خرابي به تهران نرسيده بود) چه‌كار مي‌كرديد؛ با پاسخ‌هايي آن‌قدر [...] كه در 5 دقيقه شايد 10 بار به كامران نجف‌زاده‌ي بدبخت پريد كه شما به مردم عزيز القا مي‌كنيد، اگر شما القا نكنيد مردم اين‌طور فكر نمي‌كنند و... (دوستان ضد نجف‌زاده دل‌شان خنك شود؛ باور كنيد در [...] دو تا سور به او زده بود!) (پرانتز بعدي: اين‌جا را كسي سانسور نمي‌كند؛ خودم دلم نمي‌آيد كلمات زشت بنويسم، [...] مي‌گذارم! تخيل شما هم قوي مي‌شود!)

همان اولش كه از طرف پرسيد حالا كجا تشريف داريد، گفت به يكي از پاسگاه‌هاي محيط زيست براي بازرسي آمده‌ام. پرسيد دقيقاً كجا؟ گفت شما سوال‌تان را بپرسيد! (ترجمه: فضولي موقوف! تحليل: آمده‌ام محمودآباد يا كلاردشت از تعطيلاتم لذت ببرم.)
بقيه‌ي گفت‌وگو هم از همين جنس طلبكارانه‌ي «به كسي مربوط نيست» و «شما چه‌كاره‌ايد كه مي‌پرسيد» بود. از جمله وقتي پرسيد چرا فلان قسمت سازمان‌تان كه به گرد و غبار و خس و خاشاك مربوط است، پس از 4 سال رييس ندارد. گفت يك استاد دانشگاه را آورده بوديم، خودش گذاشت رفت و باز هم: خودم هستم، به شما چه مربوط!
جالب اين‌كه در انتها نجف‌زاده از صبر و متانتش در پاسخگويي به سوالات تشكر كرد. ببين قبلاً چي بوده!
حالا باز كسي هست بپرسد چرا اين دولت را نمي‌خواهيد؟ دولتي كه [...] و [...] را اين‌قدر در تمام سلول‌هاي خود نهادينه كرده است؟ دولتي كه حتي با نماينده‌ي «تحريف‌شده» و «صددرصد خودي» افكار عمومي اين‌چنين برخوردي دارد؟

پس‌نوشت: رفتم سرچ كردم عكس اين خانم را پيدا كنم، اين پُست را ديدم. حتماً ببينيد.

ما يك حزب سبز مي‌خواهيم

2009-07-08T12:10:00.000+04:30

مثل اين‌كه ايده‌ي تشكيل يك حزب توسط سران سبز دارد كم‌كم جدي مي‌شود.

راستش اگر از تمام دستاوردهاي جنبش سبز ايران فقط همين تشكيل يك حزب فراگير به‌ثمر بنشيند، مي‌توان ادعا كرد نه راي آن 40 ميليون نفر هدر رفته است نه خون آن ده‌ها شهيد و نه چوب و چماق و حبس و زجري كه بقيه خورده و كشيده و آزار و اذيتي كه تمامي ملت ديده‌اند. و به‌گمانم در شرايط حاضر يكي از بهترين راه‌هاي بهره‌وري از اين‌همه هزينه كه داده‌ايم و فرصتي كه در پي آن به‌دست آورده‌ايم همين جا انداختن تحزب به‌عنوان يكي از پيش‌شرط‌هاي جامعه‌ي باز باشد.

تصورش را بكنيد:
يك حزب ميليوني اپوزيسيون، واقعاً اپوزيسيون، كه بهترين حُسن آن همين دوري از قدرت است؛ اين‌كه مثل مشاركت و كارگزاران از قدرت زاييده نشده و فرصت‌طلبان را به طمع بهره‌برداري زودبازده از نزديكي به اين و آن نمي‌اندازد. (و تو چه مي‌داني كه ما چه‌ها از دست اين فرصت‌طلبان «منتظر الرياست و الموقعيت» كشيده‌ايم.)
حزبي كه مجوز قانوني بگيرد (و در اين موج سبز و با بهره‌برداري درست از آن و اگر فرصت‌سوزي نكنيم، حتماً مي‌گيرد و بايد براي آن «مبارزه» كنيم تا بگيرد) و هم شاخه‌ي جوانان داشته باشد، هم زنان، هم كارگري، هم هنرمندان، هم دانشجويي و... در هر بخش «مطالبات» ملت را پيش ببرد يا دست‌كم مطرح كند.
يك حزب «پايين به بالا» كه شوراي مركزي دو سال بعدش را از همين حالا نتوان حدس زد و تمام فرزندان (نمي‌گويم «نخبگان» چون اين واژه را اين‌قدر دست‌مالي كرده‌اند كه آدم حالش به‌هم مي‌خورد) اين مرز پرگهر در آن بدون گزينش و تبعيض و بنا بر اصول و قوانين دموكراتيك حزبي حق و فرصت برابر داشته باشند.
يك حزب سبز فراگير كه مي‌تواند جبهه‌اي باشد با محوريت دموكراسي‌خواهي (ايده‌اي كه چهار سال پيش مطرح شد ولي عملي نشد)؛ جبهه‌اي گسترده كه هم هادي غفاري را دربر بگيرد و هم ابراهيم يزدي را و لابد مسوول شعبه‌ي انگليسش هم فرخ نگهدار باشد! (يك‌كمي شوخي شد ولي اتفاقاً چند روزي است در فكر نوشتن يك پست هستم كه چطور شد ما همه‌ي گروه‌هاي درگير در انقلاب 57 به اين نقطه‌ي مشترك رسيده‌ايم. باور كنيد، مرحوم كيانوري هم اگر بود، اين‌جا بود. الان هم كه جز راست افراطي جمهوري اسلامي و چپ افراطي كمونيست كارگري و البته برادران سابقاً مجاهد ساكن عراق همه دور هم‌ايم.)
كاش عقلاي سبزانديش قوم روي اين ايده كار كنند و نظرات خود را منتشر كنند و سرنوشت اين حزب را به حلقه‌هاي بسته‌ي مشورت موسوي و كروبي و خاتمي وانگذارند. همه‌ي ما به‌اندازه‌ي اين سه نفر «حق» داريم در اين‌باره اظهارنظر كنيم و همه در اين‌باره «مسوول» هم هستيم كه اگر اين بنا كج گذاشته شد و اين «فرصت» از دست رفت، ما مي‌مانيم و يك نسل سوخته‌ي ديگر و اين‌همه هزينه‌ي جاني- مالي- عاطفي بر باد رفته و فضاي رخوت و تسليم و نوميدي و... خدا آن روز را نياورد!
ايده‌ي شخصي من يك «حزب- جبهه»ي فراگير است با تكيه بر حداقل مشتركات كه دموكراسي‌خواهي و عقلانيت و عرفي‌گرايي (بله؟) و رفع تبعيض (از جمله براي قوميت‌ها) و قانون‌گرايي و اصلاح‌طلبي (به‌معناي عام) و... البته التزام عملي به قانون اساسي باشد.
اين‌گونه حزب‌گرايي به‌تعويق انداختن «مبارزه» نيست، گسترش و تعميق آن است. خود من به‌عنوان يك روشنفكرنماي سابقاً حزب‌گريز قول مي‌دهم صبح اولين روز ثبت‌نام در صف باشم. گفتم كه همين دوري از حاكميت مستقر و خطرهاي احتمالي عضويت باعث مي‌شود به آدم بيشتر بچسبد. فقط تو را خدا اسمش را بگذاريد مثلاً «حزب سبز ايران» نه «حزب سبز ايران اسلامي»!

شايد اين دوشنبه بيايد، شايد...

2009-07-07T10:14:00.000+04:30

باز هم يك دوشنبه آمد و رفت و از عادل فردوسي‌پور و 90 خبري نشد. فكر نكنم يكي از راه‌هاي پيروزي جنبش سبز ايران تعطيلي داوطلبانه‌ي برنامه‌ي 90 باشد؛ حتي اگر از صدا و سيمايي پخش شود كه در آن غير از «عادل» همه ظالم باشند و همه دروغ بگويند و...

تصور كنيد جنبش سبز را عادل گزارش مي‌كرد:
22 خرداد: «چه مي‌كنه اين ملت ايران!»
25 خرداد: «ملت ايران به بازي برمي‌گرده...»
آره عادل جان، ما برگشتيم، تو هم برگرد! به مسابقه‌ي «راست» در برابر «دروغ»، «روز» در برابر «شب» برگرد!

رهبر هم مي‌تواند اشتباه كند

2009-07-07T09:22:00.000+04:30

فقط تصورش را بكنيد؛ اگر صدام مجوز بازرسي خارجي‌ها از تسليحات نظامي‌اش را صادر كرده بود، هنوز بر سر كار بود. در آن‌صورت احتمالاً به پاداش راستگويي و وفاي به‌عهد در امحاي تسليحات كشتار جمعي خويش، مي‌توانست از جامعه‌ي جهاني مشوق‌هايي هم دريافت كند و چه مي‌دانم كم‌كم به راه ديگر رهبر انقلابي و مادام‌العمر خاورميانه، رييس معمر قذافي، برود يا نرود. ولي به‌هرحال بر سر كار و «قدرت» بود.
اما صدام نكرد. يعني تسليحات كشتار جمعي‌اش را امحا كرد ولي مجوز بازرسي از اين تسليحات (در واقع جاي خالي اين تسليحات) را صادر نكرد. و اين كار به‌دليل مصالح بالاتري بود كه خود مي‌دانست و ما تا همين چند روز پيش نمي‌دانستيم. بنا بر اطلاعاتي كه در اين هفته منتشر شد، صدام پس از سقوط و دستگيري، در بازجويي برابر نيروهاي آمريكايي اعتراف كرد كه دليل خودداري‌اش در صدور آن مجوز كذايي اين بوده است كه «دشمن اصلي» يعني ايراني‌ها پي به توان (در واقع ناتواني) نظامي‌اش نبرند. فقط همين!
الان مي‌شود نشسته روي مبل با يك فنجان قهوه يا حتي ايستاده و آويزان از ميله‌هاي اتوبوس شركت واحد، تصميم خطير صدام را تحليل و حتي استهزا و تمسخر كرد. اين‌كه آيا ايراني‌ها در شرايطي بودند كه با تكيه به اين اطلاعات تازه بر او حمله آورند يا نه، و اين‌كه در فرض وقوع چنين حمله‌اي فرجام كار آيا بدتر از آن مي‌شد كه شد و...
ولي چرا رهبر مادام‌العمر جمهوري عراق در تشخيص «صلاح مملكت خويش» چنين به اشتباه رفت؟ چرا اين تشخيص را با كساني ديگر به مشورت نگذاشت؟ يا اگر گذاشت، چرا مشورتي درست دريافت نكرد؟ اصلاً چرا صلاح يك مملكت را بايد خسرو به‌تنهايي تعيين كند؟
آري، به‌گمانم رهبر جمهوري اسلامي ايران نيز در تشخيص «صلاح مملكت خويش» (حفظ احمدي‌نژاد به هر قيمت) اشتباه مي‌كند.

سلام

2009-07-01T11:27:00.000+04:30

سلام. اين يه شروع تازه‌ست واسه من. چند سالي ميشه كه هوس وبلاگ‌نويسي داشتم. اما هميشه اين‌ كارو وقت‌گير و بي‌فايده يا حداقل كم‌فايده مي‌دونستم. هنوز هم مي‌دونم تو دنياي وب مصرف‌كننده بودن به‌صرفه نه كار توليدي. حالا هم نمي‌دونم تا كي ادامه مي‌دم. اما به‌هرحال سلام...